Fotografowanie akwarium - znalezione w sieci. #36. autor: Vanilka » śr paź 15, 2014 12:13 am. Ten obiektyw 50mm f1.8 ma jedną zasadniczą wadę - odległość ostrzenia 0.45 m. to jest aż 45 cm przy akwa to jednak sporo. natomiast braku stabilizacji obrazu się absolutnie nie zauważa. Zresztą nie od dziś wiadomo, że najlepsza nauka jest poprzez zabawę. Prześledziliśmy dokładnie książki na temat pszczół, jakie mieliśmy na półce, przez przypadek w moje dłonie wpadło czasopismo, ulotki (nie kupuję, nie czytam zazwyczaj, wolę książki), wiadomości z internetu, a dokładnie zdjęcia jakie można było Udała, że nie zauważyła zamiany, i postępowała z Prosiaczkiem tak, jak zwykle postępuje z Maleństwem. Prosiaczek krzyczał, że nie jest Maleństwem, ale Kangurzyca nie zwracała na to najmniejszej uwagi. Wykąpała go, a potem dała mu łyżkę tranu. Prosiaczek nigdy się nie kąpał, więc po kąpieli jego skóra zmieniła kolor. "Z pszczołami nigdy nic nie wiadomo" Jak mawiał Kubu ś Puchatek, A. A. Milne, 1926. przeł. Irena Tuwim, Warszawa 2018 19 stycznia 2023r. I cz ęść. Naukowa Konferencja Uniwersytet Przyrodnic Sala kongresowa Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie ul. Akademicka 15 Ta cz ęść konferencji jest ogólnodost Program czwartkowej cz 20 - 22 Emily Mueller jest pszczelarzem. O 33-latce z Ohio zrobiło się głośno za sprawą jej ciążowej sesji. Kobieta pozowała do zdjęć z tysiącami pszczół na brzuchu. Pojawiło się wiele Czyli już po ok. 3 miesiącach . Nie wiem jak w Twoich stronach , ale w moich można kupić na wiosnę stare ule z pszczołami za 250-300zł. . Czyli za równowartość ok.10 słoików miodu. Kupując zwróć uwagę ile jest pszczół , czy ramki i przednia ściana ula nie są pobrudzone odchodami . . - Takich dwóch jak nas trzech to nie ma ani jednego - Jestem Misiem o Bardzo Małym Rozumku i długie słowa sprawiają mi wielką trudność. - Z pszczołami nigdy nic nie wiadomo. - Wszystko to przez to, że zanadto lubię miodek. Ratunku! - Miałbym pewien pomysł, ale nie myślcie, żeby był bardzo dobry. - Myślę i myślę, i teraz już wiem, że to jest bardzo zły gatunek pszczół. - Byłem gapą, strasznie głupim gapą. Jestem po prostu Miś o Bardzo Małym Rozumku. - No, mniej więcej o tej porze idę do domu. Mam wtedy jedną lub dwie Sprawy do Załatwienia. - Jagulary zawsze tak robią, wołają: Pomocy! Pomocy!, a kiedy patrzy się w górę, zlatują na dół na tego, kto patrzy. - Bo układanie Wierszy i Piosenek to nie są rzeczy, które się łapie w powietrzu. To one cię łapią i wszystko, co można zrobić, to pójść tam, gdzie one mogłyby cię znaleźć. - Wyszło to trochę inaczej, niż myślałem, ale zawsze wyszło. - Jeśli butelka potrafi pływać, to i garnek potrafi pływać, i jeśli będzie to bardzo duży garnek, będę mógł na nim usiąść. - Czasami jest to Statek, ale częściej Katastrofa. To wszystko zależy. - Możemy popłynąć na twoim parasolu rzekł Puchatek. - Mam w spiżarni dwanaście garnczków, które wołają mnie już od godziny. - No, dobrze, a gdybym ja posadził plaster miodu przed moim domem, czy wyrośnie z niego ul? - Jeśli wiem cokolwiek o czymkolwiek, to ta nora oznacza Duże Towarzystwo, a Duże Towarzystwo oznacza Królika, a Królik oznacza łasowanie. - Lubię rozmawiać z Królikiem, bo Królik mówi wyraźnie o rzeczach wyraźnych, jak na przykład: Już pora na śniadanie lub Misiu, zjedz co.... - Puchatek wiedział, co ma na myśli, ale ponieważ był Misiem o Bardzo Małym Rozumku, więc nie potrafił tego wyrazić słowami. - I żeby to był Mruczankowy Dzień, i żeby ptaszki śpiewały. - Są tacy, co potrafią, a są tacy, co nie potrafią. W tym cała rzecz. - Bo ja piszę dobrze, tylko Koślawo. To jest dobra pisownia, tylko Koślawa, to znaczy, że litery trafiają nie tam, gdzie trzeba. - Bo nigdy nie wiadomo, na co w domu może się przydać kawałek sznurka. - Puchatek spojrzał na obydwie łapki. Wiedział, że jedna z nich jest prawa, i wiedział jeszcze, że kiedy już się ustaliło, która z nich jest prawa, to druga była lewą, ale nigdy nie wiedział, jak zacząć. - Puchatek we własnej osobie powiedział coś tak mądrego, że Krzyś mógł tylko patrzeć na niego z otwartą buzią. - Miś o Miłym Obejściu, lecz o Wybitnie Zadziwiającym Braku Rozumu. - Masz ci los! - rzekł Puchatek, gdy wsadził nos do garnka. - jakiś Słoń tu się raczył. Potem pomyślał przez chwilkę i powiedział: - Ach, nie, to przecież ja sam. Zapomniałem. - Gdy noc zbierała się do odejścia, Puchatek obudził się nagle z uczuciem dziwnego przygnębienia. To uczucie dziwnego przygnębienia miewał już nieraz i wiedział, co ono oznacza. Był głodny. - Słońce grzało tak rozkosznie, a kamień na którym siedział od dłuższego czasu, był tak przyjemnie ciepły, że Puchatek już sobie postanowił, że przez całą resztę poranka będzie siedział pośrodku strumyka i cieszył się z tego, że jest Puchatkiem. Co podarować na urodziny komuś, o kim tak naprawdę niewiele się wie? Oczywiście: filcową zakładkę do książek :) Zakładam, że prawie każdy lubi czytać książki, a jeśli jest inaczej - proszę, nie wyprowadzajcie mnie z błędu. W razie czego zawsze można się dyskretnie upewnić... Dlaczego sówka? Trochę dlatego, że od dzieciństwa kojarzy mi się z książkami: "Na południe od Rogowa Mieszka w leśnej dziupli sowa, Która co dzień, aż do rana, Tkwi nad książką zaczytana"* A jeszcze bardziej dlatego, że filcowe sówki uważam po prostu za tak urocze, że kiedyś musiałam zrobić choć jedną. A że akurat przyszły tkaniny na kolejną lalę i strasznie chciałam je "wypróbować" - filcowe ostały się jedynie oczy, łapki i dziobek:) Do tego zwisająca tasiemka z koralikami i akrylowy kwiatuszek dla ozdoby oraz ładne opakowanie i... Voilà! Mam nadzieję, że i Wam przypadła do gustu:) Przyznam, że trudno mi było wypuścić ją z gniazda, więc pewnie niedługo sprawię sobie podobną:) Chciałabym podziękować Panu Brzechwie za wiersze dla dzieci, a Panu Znanieckiemu za "Socjologię wychowania", która 7 latach stania na półce wzięła udział w sesji zdjęciowej i tym samym na coś się wreszcie przydała:D * fragm. wiersza J. Brzechwy "Sowa" Poruszanie takich trudnych, „niewygodnych” tematów w książkach dla młodszych jest sporym wyzwaniem, ale wydaje mi się, że jest nieodzowne – mówi Marcin Szczygielski w rozmowie z Ewą nagrody, wyróżnienia i nominacje, które otrzymujesz za książki dla młodego czytelnika? Nie powiedziałbym, że je liczę, ale są dla mnie ważne. Umacniają moją wiarę w to, że to, co robię, ma sens i dodają mi sił do pracy. Ale zdaję też sobie sprawę, że dla czytelników właściwie nie mają żadnego znaczenia - szczególnie dla tych młodszych. Nagrody dają mi mnóstwo satysfakcji i poczucie dumy, ale nie wbijają mnie w zadufanie. Czy dowody uznania – zarówno ze strony czytelników, jak i gremiów jurorskich, mają wpływa na to, że regularnie piszesz dla dzieci i młodzieży? Pomagają na pewno i mobilizują. Ale jestem skazany na pisanie - żaden inny rodzaj zawodowej aktywności nie daje mi takiego poczucia spełnienia i szczęścia. Liczyłeś na to, że książka „Bez piątek klepki”, nominowana w konkursie Przecinek i Kropka 2018 otrzyma zaszczytny tytuł Najlepszej Książki Dziecięcej minionego roku w kategorii 9-12 lat, mimo że jest kolejną częścią w serii? Wygrana w tym konkursie była naprawdę wielkim zaskoczeniem - i ja sam, i Magda Wosik, ilustrująca całą serię o Majce, i nasz wydawca byliśmy na mur pewni, że „Bez piątej klepki” przepadnie. Ogromnie ucieszyłem się z wygranej. Jak zmienia się życie bohaterek – Mai i Ciabci – wraz z upływem czasu? Choć od premiery „Czarownicy piętro niżej”, czyli pierwszego tomu przygód Majki, upłynęło już wiele lat, to w Majkowym świecie minęło zaledwie kilkanaście miesięcy - nie zmienił się on więc zanadto (choć wiele się wydarzyło!). Ale zorientowałem się, że trochę już inaczej piszę kolejne tomy. Fabuła staje się bardziej skomplikowana, poruszam nieco doroślejsze sprawy, a Majkowa rzeczywistość coraz mocniej nawiązuje do świata prasłowiańskich legend i mitów. Sam jestem ciekaw, co będzie dalej. Przygody Mai zaczęły się w książce „Czarownica piętro niżej”, ale w „Bez piątej klepki” nadal się nie zakończyły. Co czeka młodych czytelników, ale też bohaterki w kolejnym, zapowiadanym już tomie? O, dużo będzie się działo! Maja odbędzie podróż w czasie, stanie do walki o swoją rodzinę, odkryje kolejną zadziwiającą rodzinną tajemnicę, a także pozna całą plejadę prasłowiańskich bogów i magicznych stworzeń. Niektórzy z nich okażą się życzliwi i z Mają się zaprzyjaźnią, inni zaś spróbują jej zaszkodzić. Jednak Majka potrafi sobie radzić w najtrudniejszych sytuacjach. Wspomniane wyżej bohaterki nie mają monopolu na Twoją twórczość. Ostatnio do rąk czytelników trafiła książka „Leo i czerwony automat”, której bohater, choć na początku nic tego nie zapowiada, ma bardzo ważną misję do spełnienia. Trudno się porusza tematy, które – z jednej strony są raczej pomijane w literaturze i sztuce dla młodego odbiorcy, z drugiej zaś są na co dzień obecne, choć wielu stara się tego nie dostrzegać? Poruszanie takich trudnych, „niewygodnych” tematów w książkach dla młodszych jest sporym wyzwaniem, ale wydaje mi się, że jest nieodzowne. Parę razy już łamałem sobie głowę nad tym, w jaki sposób opowiedzieć młodemu czytelnikowi o bolesnych, poważnych sprawach - o Holokauście, o domach dziecka, stanie wojennym, śmierci czy - jak w książce „Leo i czerwony automat” - o in vitro i nienawiści. Najważniejsze jest znalezienie klucza do opowieści podejmującej taki wątek. Dla mnie zawsze jest nim dziecko i opowiadanie z jego perspektywy. Najważniejszy więc jest bohater. Gdy ktoś taki jak Rafał z „Arki Czasu”, Michał z „Teatru Niewidzialnych Dzieci”, Weronika z „Weronika i zombie” czy wreszcie Leo pojawia się w mojej głowie i zaczyna w niej żyć swoim życiem, zdaję się na niego, podążam za nim (lub za nią) i pozwalam, by opowiadali o wszystkim własnym głosem, we właściwy sobie sposób. Na każdą Twoją książkę czekam z wielkimi emocjami i jeszcze ani razu się nie zawiodłam. Na co mogę liczyć w najbliższych miesiącach? Bardzo dziękuję! Najnowsza cześć przygód Majki, którą właśnie oddałem do wydawnictwa Bajka, nosi tytuł „Pomylony narzeczony” i na pewno ukaże się jesienią. Natomiast latem będę pisał kolejną powieść dla Latarnika, ale tu jeszcze nie jestem pewny, jaka ona będzie. Bardzo polubiłem Weronikę, może więc spróbuję opowiedzieć o jej dalszych losach. Kusi mnie tez Miasto Leo - może więc odwiedzę je znowu, tym razem idąc tropami innego małego mieszkańca tej metropolii. A może to będzie zupełnie nowa historia, osadzona w innych realiach, z nowymi bohaterami... Tego jeszcze nie wiem. Ale wiem na pewno, że któraś z nich powstanie. Z Marcinem Szczygielskim rozmawiała Ewa Świerżewska To bzykanie coś oznacza. Takie bzyczące bzykanie nie bzyka bez powodu. Jeżeli słyszę bzykanie, to znaczy, że ktoś bzyka, a jedyny powód bzykania, jaki znam, to ten, że się jest pszczołą. Najnowszy zapach odDKNY - Nectar Love to kwintesencja jakże znaczącego momentu w życiu każdego z nas. Momentu, w którym spojrzenia krzyżują się, a świat drży...Nuty głowy: grejpfrut, nektarynka, mandarynka, żółta frezja i solar notes (słoneczne nuty).Nuty serca: mirabelka, konwalia i bazy: wosk pszczeli, wanilia, cedr, neroli i piżmo. Każdy miesiąc pachnie inaczej: kwiecień kwaskowatym rabarbarem i konwaliami, czerwiec słodkimi truskawkami i świeżą trawą a wrzesień jabłkami i pierwszymi różami. A jak pachnie listopad? Czy zimną i mokrą ziemią? A może chryzantemami i woskiem palących się zniczy? Nie! Listopad to zapach miodu, mocnej herbaty z cytryną lub sokiem malinowym i pierwsze ciężkie, korzenne perfumy, które wyciągam z szafy gdy tylko odejdzie lato. DKNYNectar Love otula skórę delikatną mgiełką słodyczy, ale wbrew nazwie wcale nie jest to miód, tylko upajająca woń kwiatu lipy i żółtej frezji z delikatnym piżmowym akcentem. Mimo całej swojej słodyczy jest przyjemny i lekki, może nawet zbyt lekki, ponieważ trzyma się blisko skóry i nie grzeszy trwałością (u mnie maksymalnie 6-7 godzin). DKNYNectar Love nie jest zapachem niesztampowym, nie jest też wyjątkowo oryginalny. A mimo to sięgam po niego z przyjemnością. Jest miły i ciepły niczym mały, pluszowy niedźwiadek, do którego przytulam się w zimny, jesienny jak mawiał Puchatek: "Jeżeli wszystko jest miodem, a ja jestem tym, co zjem, więc jestem zrobiony z miodu... a życie jest bardzo słodkie" Kuszące, odurzające, uzależniające... Oto cały DKNYNectar Love. Zapach nie tylko dla Misiów z Bardzo Małym Rozumkiem ;) Użądlenie przez pszczołę może być niebezpieczne dla zdrowia – wszystkie związki zawarte w jadzie owada mogą się rozprzestrzenić po organizmie, jeżeli dojdzie do niewłaściwego usunięcia żądła. Dlatego należy zachować spokój i ostrożność. Żądli pszczoła robotnica (samce nie posiadają żądła, a pszczoły matki używają żądła w celu walki z innymi matkami, a nie żądlą) – jej żądło ma długość ok. 2,5 mm i znajduje się na końcu odwłoka. U nasady żądła znajduje się woreczek jadowy. Włosowate wypustki na końcu żądła powodują, że pozostaje ono w ludzkiej skórze, podczas gdy pszczoła odlatuje z miejsca użądlenia. Żądła nie należy energicznie chwytać dwoma palcami, gdyż spowoduje to wyciśnięcie wewnątrz organizmu całej zawartości woreczka jadowego. Aby usunąć żądło, należy delikatnie podważyć je końcem szpilki, a następnie wyskrobać paznokciem lub pilniczkiem do paznokci. Pomocna może okazać się także jakakolwiek sztywna rzecz znajdująca się w zasięgu ręki (np. karton). Po usunięciu żądła należy podjąć dalsze działanie mające na celu uśmierzenie bólu i zwalczenie opuchlizny. Objawy użądlenia przez pszczołę Objawy użądlenia przez pszczołę nie odbiegają zbyt daleko od tych następujących po ukąszeniach innych owadów – skóra reaguje niewielkim miejscowym opuchnięciem i zaczerwienieniem. Poza tym ukąszeniu towarzyszy piekący ból i świąd. Objawy powinny same ustąpić w ciągu kilku godzin, jednak można przyspieszyć leczenie, stosując wymienione niżej sposoby. Domowe sposoby na użądlenie pszczoły Po usunięciu żądła należy dokładnie przemyć miejsce użądlenia wodą z mydłem lub innym środkiem dezynfekującym, tym bardziej jeśli do usunięcia żądła stosowało się niestetylne środki. Następnie można załagodzić ból zimnym okładem, np. kostką lodu zawiniętą w ściereczkę. Istnieje także przekonanie do zastosowania odwrotnej metody – na użądlenie należy wtedy skierować strumień ciepłego powietrza z suszarki, gdyż jest ono w stanie załagodzić działanie zapalne jednej z substancji chemicznych zawartych w jadzie pszczelim. Innym sposobem na neutralizację stanu zapalnego jest zwilżenie miejsca użądlenia wodą, a następnie wtarcie pokruszonej aspiryny. Innymi skutecznymi sposobami na użądlenie pszczoły są: papka wykonana z sody oczyszczonej i wody - neutralizuje kwas mrówkowy znajdujący się w żądle, czosnek – należy przepuścić go przez praskę i nałożyć na miejsce użądlenia, zaczerwienienie i świąd powinny ustąpić, cebula – wystarczy przyłożyć do miejsca użądlenia świeży plasterek, powinno przynieść to ulgę, ocet – należy nasączyć gazę lub płatek kosmetyczny octem i przyłożyć do miejsca użądlenia, co jakiś czas należy polewać ponownie, by okład cały czas był wilgotny, amoniak – po zmieszaniu tej cieczy z wodą i nałożeniu na miejsce użądlenia powinna zmniejszyć się jego kwasowość, co doprowadzi do ustąpienia wszystkich objawów. Postępowanie przy poważnych objawach Jeżeli użądlenie zostało zbyt mocno rozdrapane, należy szybko odkazić ranę i założyć na nią jałowy opatrunek. Może bowiem dojść do kolejnych infekcji. Użądlenie w okolice głowy i szyi może być bezpośrednim zagrożeniem życia, gdyż na krtani osoby może powstać obrzęk alergiczny, który doprowadzi do uduszenia. W takich przypadkach należy natychmiast wezwać pomoc medyczną lub zgłosić się do najbliższego punktu medycznego, gdyż pozwoli to rozpocząć odpowiednie leczenie. Zdarzają się także ukąszenia gromadne – osoba może zostać zaatakowana przez rój pszczół (nawet do kilkuset osobników). Aby ratować się przed takim użądleniem, należy zasłonić twarz i ukryć się w ciemnym pomieszczeniu - pszczoły nie lubią ciemności i będą szukały światła. Jeżeli osoba jest uczulona na pszczeli jad, zawsze w jej zasięgu powinny znajdować się zestaw zawierający adrenalinę i hydrokortyzon oraz leki antyhistaminowe. Osoba uczulona może zareagować na użądlenie opisanym niżej wstrząsem anafilaktycznym. Zobacz film: Alergia na jad owadów. Źródło: 36,6 Wstrząs anafilaktyczny Niektóre osoby mogą być uczulone na jad pszczoły, co przejawia się w sposób niebezpieczny dla zdrowia i życia. Może bowiem nastąpić wstrząs anafilaktyczny, którego objawy są liczne, najczęstsze to: osłabienie, mdłości, wymioty, nasilone kichanie, świąd nosa i oczu, miejscowe obrzęki (np. języka, twarzy), szum w uszach, chrypka, duszności, sinica, dreszcze, niepokój, swędząca wysypka i bóle brzucha. Wstrząs może doprowadzić do utraty przytomności i drgawek, a w dalszej perspektywie do zatrzymania akcji serca. Jeżeli więc zostanie zaobserwowana reakcja anafilaktyczna, należy niezwłocznie wezwać pogotowie, rozpoczynając połączenie od hasła „anafilaksja” – odzewem jest natychmiastowa mobilizacja służb medycznych. Osoba uczulona na jad pszczeli powinna zawsze posiadać przy sobie ampułkostrzykawkę z epinefryną (adrenaliną), którą należy zaaplikować bezpośrednio po ukąszeniu. Jeżeli nie będzie w stanie tego zrobić, osoba z otoczenia może w tym pomóc, jednak nie ma uprawnień, by przeprowadzić zastrzyk – należy czekać na przyjazd służb medycznych lub lekarza. Bibliografia:

z pszczołami nigdy nic nie wiadomo